"Hayırdır? Bu Devlet Kimin Malı?"
Devletin kapısından içeri giren her vatandaşa eşit davranılması gerekmez miydi?
Bir okulda, bir hastanede, bir adliyede, bir kamu kurumunda...
Vatandaş, o kapıdan başı dik girer, devletin gölgesinde güvende hissederdi kendini.
Ama bugün? Bugün o kapılar, bazılarına ardına kadar açık, bazılarına duvar gibi kapalı.
Hayırdır? Bu devlet kendi malınız mı?
Sanki devletin anahtarları belli bir zümrenin cebine konmuş, sanki bu topraklarda yaşayan milyonlarca insan “kiracı” muamelesi görüyor.
Oysa biz bu toprağın asli sahibiyiz.
Bu millet; Çanakkale’de gövdesiyle siper olanların, Sakarya’da yedi düvele karşı duranların torunu.
Bu millet; yokluktan, yoksulluktan yılmamış, dimdik durmuş bir halktır.
Ama şimdi?
Sabırla susan, hakkını ararken bile kırmadan konuşan bu millete reva görülen ne?
İşsizlik kol gezerken, birileri ballı maaşlarla torpilli koltuklarda oturuyor.
Gençler geleceğini göremezken, liyakat yerine sadakatle yükselenler her yeri sarıyor.
Kadrolar paylaşılmış, fırsatlar eşit değil.
Sanki devletin tüm kaynakları bir aile sofrasına indirgenmiş; onlar doymadan kimseye bir lokma düşmüyor.
Bu millet büyüktür, evet.
Sabrı büyüktür, evet.
Ama her sabrın bir sınırı vardır.
Her gönlün bir kırılma eşiği vardır.
Ve bu milletin kırgınlığı sessizliğinden belli olur.
O sessizlik sanmayın ki kabulleniştir.
O sessizlik, gün gelir bir çığlık olur.
Devleti yönetenler unutmamalı:
Bu koltuklar kimsenin tapulu malı değildir.
Bu bayrak bir kesimin değil, herkesindir.
Bu ülke; ne zenginlerin çiftliği, ne bürokratların mirası, ne de partilerin oyuncağıdır.
Bu ülke 85 milyonun vatanıdır.
Devlet, kimsenin arka bahçesi olamaz!
Bugün millet, açlığa sabrediyor ama adaletsizliğe daha fazla tahammül edemiyor.
Bir anne evladına iş bulamıyorsa, bir baba maaşıyla geçinemiyorsa, bir genç ülkesinden umudu kesiyorsa…
İşte orada durmak gerekir.
Ve buradan sesleniyorum:
Hayırdır? Bu devlet kendi malınız mı?
Bir hatırlatma yapalım:
Devletin sahibi millettir.
Milletin iradesiyle gelen, millete hizmet eder.
Unutanlar varsa, hatırlatmak da boynumuzun borcudur.
